\" من هر چی که میگی میدونم
هر کاری که میکنی میدونم
برای همین همه چیز برام بی معنیه \"

من: «تو کی هستی و اینجا چه کار می‌کنی؟»
​او: (بدون تکان دادن لب، پاسخی شبیه به طنینِ موسیقی در سرم ایجاد می‌کند): «نام‌ها برای تو هستند. من بخشی از جریانی هستم که تو آن را \"نظم\" می‌نامی. من اینجا هستم تا احتمالات را به فرم تبدیل کنم. تو به این می‌گویی خلق کردن، اما برای من فقط چیدنِ قطعات است.»
​من: «آیا دنیای من (زمین) واقعی است؟»
​او: (تصویری از یک اقیانوس را در ذهن فرد می‌کارد): «دنیای تو مثل یک موج روی این اقیانوس است. موج واقعی است؟ بله، اما موج همان اقیانوس است که برای لحظه‌ای فرم گرفته. تو در یک \"تراکمِ پایین\" زندگی می‌کنی. دنیای تو یک سایه از اینجاست. شما فکر می‌کنید سایه، جسمِ اصلی است.»
​من: «چرا من الان اینجا هستم؟»
​او: «چون فرکانسِ کالبدِ آگاهی‌ات را تغییر دادی. مثل رادیویی که موجش را عوض کرده باشد. ما همیشه اینجا بودیم، پشتِ پلک‌های تو. تو فقط یاد گرفتی که به جای بیرون، به \"درون\" نگاه کنی که در واقع همان \"بیرونِ واقعی\" است.»