در دل جنگل، سبز و زیبا،

بود درختی، پر زِ ثمرها.

میوه‌هایش، رنگارنگ و شاد،

هر کدام، قصه‌ای داشتند یاد.

در میان شاخه‌ها، پرنده کوچکی،

“آوا” صدایش می‌زدند بچه‌ها،

چشم‌هایش، چون دکمه‌های سیاه،

بال‌هایش، رنگین‌کمانی، پر زِ جاه.

یک روز صبح، آوا از خواب پرید،

دید که از شاخه، میوه‌ای افتاد و غرید!

میوه سرخ، با چشمانی کنجکاو،

گفت: “سلام آوا! بیا برویم رو به رو!”

آوا پرسید: “رو به رو کجاست؟”

میوه گفت: \\\"به سوی رازها!

جایی که خورشید، بوسه می‌زند به کوه،و رودخانه، می‌خواند آواز نو.\\\"

آوا با هیجان، پر زد سوی آسمان،

و همراه میوه، رفتند در دل جهان.

در مسیرشان، گلی دیدند خندان،

که گفت: “سلام! مرا ببرید با خودتان!”

گل بنفش، با بوی خوش عطرش،

آورد همراه، شادی و شعورش.

در کنارشان، خرگوشی پرید از راه،

با گوش‌های دراز، و چشمانی پر زِ آه.

خرگوشک گفت: “من گم شده‌ام، کجایید؟”

آوا گفت: “بیا با ما! شاید همین جا، آشنایید.”

خرگوش، با شوق، پیوست به جمعشان،

و با هم رفتند، به سوی آن سرزمینشان.

وقتی رسیدند، به کنار رود جاری،دیدند قورباغه‌ای، نشسته با دلداری.

قورباغه گفت: \\\"سلام! اینجا خوش آمدید،

ولی مراقب باشید، که شاید اینجا، گم شوید!\\\"

ناگهان، صدایی آمد از دوردست،

صدای یک شیر، که می‌آمد با سبقت.

آوا ترسید، و میوه و گل و خرگوش،

همه پنهان شدند، در لابه‌لای تن پوش.

اما شیر، آمد با لبخندی پهن،

گفت: \\\"سلام دوستان! منم اینجا کهن.

من نگهبان جنگلم، با دلی پاک،

آمده‌ام تا به شما دهم خوراکی و خاک.\\\"

شیر، آناناس داد به آوا،

انار شیرین به میوه، از لطف خدا.

به گل بنفش، آب داد تا شاد شود،

و به خرگوشک، هویج تا سیر شود.همه خندیدند، و از شیر تشکر کردند،

و با هم قصه‌ها، از جنگل سر کردند.

یاد گرفتند که دوستی، از هر گنجی بهتر است،

و مهربانی، بهترین راه نجات است.

آوا، میوه، گل و خرگوشک،

بازگشتند به خانه، با دلی پر از شوک.

از ماجراجویی، درس‌ها گرفتند،

و در دل جنگل، بهترین دوست شدند.